1947’de, Pakistan isimli bir ülkenin ortaya çıktığı çalkantılı günlerde insanlar bu tarihin bir müzik türünün talihini açtığından habersizdiler. Bir yıl kadar sonra kavvali müziği dev bir ismi öne sürdü. Sabri Kardeşler ile beraber
kavvali yorumunu dünyaya tanıtan Nusret Fatih Ali Han…
“Pakistan’ın Pavarotti”si diye de biliniyor Nusret. Rolling Stone dergisine göre de “dünyanın en iyi sesi”. Avrupa’da ve Amerika’da pek fazla popüler ve deyim yerindeyse aranan bir isim. Batı’da gerçekleşen konserler, “dead man walking”, film müzikleri derken, kavvali müziği salt bir “sufi müziği” portresinden uzaklaşmış, fakat buna rağmen de iç dinamiklerini yitirmeden gün geçtikçe de önemini artırarak yürüyegelmiş ta ki 1997’ye değin.
Her büyük üstat gibi o da yerine bir çırağını bırakıp gitti. Nusret’in halefi, konserdeyken dizinin dibinde oturan yeni yetme “Rahat” oluyor.
Nusret Fatih Ali Han gibi devasa bir ismin hemen ardından söylenmesi gereken tek isim oluyor yeğeni, 1973 doğumlu Rahat.
Kavval, yani kavvali müziğinin solisti, hanendesi ve de grup yöneticisi, üzerinde taşıdığı yükümlülüğü öyle bir çırpıda kazanamıyor. Uzun yıllar boyu sıkı bir eğitimden ve terbiyeden geçmiş olması gerek. Sadece kavval için değil tabii ki bu ön şartlar, tüm icra grubu için de geçerli. Rahat Fatih de bu öğreti çemberinden geçiyor
Henüz gençken hocasından kavvali müziğinin inceliklerini alıyor; ta ki amcasının ölümüne değin. 1997’de üstadın vefatından sonra, amcasının yerine baş kavval oluyor. Bu bir başlangıç aslında tüm kavvali müziği adına. Çünkü Nusret’in bıraktığı yerden benzer bir ivmeyle Rahat Fatih, bu önemli görevi ileriye götürmeye çabalıyor. Bu çaba tabii ki salt Rahat’ın değil, Nusret’in miras bıraktığı grubun da aynı zamanda. (daha fazla…)
