M. Sadık Erdoğan Web Bloğu - Ellerinden öpenin çok olmasın ey dünya!

Bazı müzisyenleri kategorize edemezsiniz. Onlar kendi başlarına ve kendi müzikleriyle başlı başına bir kategoridir zaten. Erkan Oğur da bu müzisyenlerden biri. Türk dinleyicilerin bugüne kadar özellikle de Mazhar-Fuat-Özkan, Bülent Ortaçgil, Fahir Atakoğlu ve Sezen Aksu başta olmak üzere diğer müzisyenlerle duyduğu özgün perdesiz gitar sesi, önce Almanya’da basılan ilk kişisel albümüyle sonunda Türkiye’deki raflarda da yerini aldı. Tam bir müzik şöleni olan albüm aslında bir öykünün notalarını içeriyor. Özgün bir “lutiye” olan Erkan Oğur’un perdesiz gitarından dökülen notalar dinleyiciye doyulmaz keyifler sunuyor.

Doğaçlama müziğin ve özellikle de cazın en keyifli yanlarından biri, bir öykünün müziğini dinlemek ya da bir müziğin öyküsünü okumaktır. Erkan Oğur’un bize hediyesi bu. Elazığ’da başlayan ve şekillenen bir yaşam o yörenin folklorundan, havasından ve suyundan izleri her notayla birlikte kulağımıza döküyor. Sarp dağlardan akan buz gibi suları Mor Dağlar’la görüyorsunuz. Şarkının eşsiz bestesi ve düzenlemesi, Erkan Oğur’un perdesiz gitarı, şarkının sonlarında yer alan sesi, Melik Yirmibir’in bası ve Arto Tunçboyacıyan’ın vurmalı çalgılardaki yorumlarıyla müthiş bir resim sunuyor bizlere.

Albümün en belirleyici yanı bu kadar özgün bir kültürden çıkıp da bu kadar çok insanda bu kadar çok noktayla örtüşmesi. Özellikle de anonim eserlere Erkan Oğur’un getirdiği düzenlemelerin ve diğer müzisyenlerle yapılan çalışmanın değerini böyle açıklamak mümkün.

Erkan Oğur’un yarattığı enstrümanın bileşiminde Türk sazlarındaki karakteristik ses özellikleri bir gitarın üstünde son derece etkileyici bir ses ortaya koyuyor. Ney, gitar, ut, saz ve tabii gitar arasında gidip gelen bu sesle bugüne kadar tanımını yapamadığımız doğanın bütün sesleri hakettiği anlatıma kavuşuyor. Albümde Elazığ’dan başlayan yolculuk Van’a, Tokat’a, Üsküp’e kadar uzanıyor. Philip Catherine’in de yer aldığı Ağırlama’dan sonra Hey Onbeşli Onbeşli’ye geliyor sıra. Şarkının doygun girişinden sonra yaman bir gitarlı tırmanış var.

Dördüncü şarkı olan Giz’de Erkan Oğur ve Bülent Ortaçgil, asılı kalmış ve aslında hiç çözülmeyecek bir gizden söz ediyor. Mamoş, anonim bir ağıt ve gücünü en çok da Erkan Oğur’un sesinden alan bir şarkı. Perdesiz gitarın ne kadar önemli bir enstrüman olduğunu bu şarkıda daha da derinden hissediyorsunuz. Homecomings, bir Philip Catherine bestesi. Erkan Oğur şarkıyı Bülent Ortaçgil ve Philip Catherine’le birlikte seslendiriyor. Yumuşak dokusu içinde güçlü bir ifade ve müzik arkadaşlığının bütün dinamiklerini barındırıyor. Gitar soloları çok başarılı. Bir Ömürlük Misafir, mistik akışıyla iyi dinlenmesi gereken bir Erkan Oğur bestesi daha. Gayda, Üsküp yöresinden bir şarkı ve perdesiz klasik gitarda Erkan Oğur var. Bir müzisyenin tek başına ve tek bir enstrümanla ne kadar doyurucu bir ses elde edebileceğine ilişkin iyi bir örnek. İki Keklik’le Elazığ’a geri dönüyoruz. Albümün yüreğe en çok değen şarkılarından biri kuşkusuz. Çayın Öte Yüzünde, Elazığ’dan anonim bir çalışma. Bülent Ortaçgil’in yanı sıra, Türk müzik sahnesinin en önemli müzisyenlerinden olan Gürol Ağırbaş, Cem Aksel ve Ercan Irmak da Erkan Oğur’a eşlik ediyor. Bu şarkıda Erkan Oğur’un perdesiz klasik gitar solosuna özel dikkat! Neden Geldim İstanbul’a, Erkan Oğur’un bir Ankara konserinde Bülent Ortaçgil’le birlikte seslendirdiği bir şarkı ve albümün habercisi olduğu için ayrı bir önemi var. Sis’in en büyük sürprizi klavyede Aydın Esen’in varlığı. Erkan Oğur’un bu şarkıdaki gitar solosu gerçekten kayda değer. Davullar Çalar’da Erkan Oğur’un bestesini sanatçıya ek olarak nagara, darbuka ve davullar seslendiriyor. Bütün enstrümanların Erkan Oğur’un perdesiz klasik gitarıyla alabildiğine konuştuğu ve hatta kıyasıya atıştığı bir albüm sonu.

Bir Ömürlük Misafir meraklısına hiç kuşkusuz bir ömür misafirlik edebilecek kadar yetkin, duyarlı ve değişik bir çalışma. Tadına varmak isteyen herkese hararetle önerilir.

Bu yazı, Jazz, Blues ve Emprovize Müzik Dergisi’nin Ekim-Kasım-Aralık 1996 sayısında yayınlanmıştır.

© 1996, Lâle Kuyucu.

Tags: erkan oğur

This entry was posted on Salı, Kasım 24th, 2009 at 16:47 and is filed under Basından. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.