M. Sadık Erdoğan Web Bloğu » Senin Olsun

Kahramanlara ve arabalara yakın olmak

M. Sadık — Thu, 04 Dec 2008 14:48:41 +0000

Enzo Ferrari tutkuları için yaşayan bir efsaneydi. Zor günler geçirmiş, zor bir insan. 18 yaşında, hem babasını hem de kardeşini kaybetmiş, iki yıl sonra yakalandığı rahatsızlık nedeniyle ölümden dönmüş, sonraları yapmak istediği şeyi başardığında ise, çok sevdiği oğlunun ölümüne tanık olmuş ve hayata gözlerini yumuncaya kadar, her gün O’nun yasını tutmuş bir insan.

Efsanenin arkasındaki isim Enzo Ferrari, otomobil yarıştırmaya tutkulu biriydi. Metal işi ile uğraşan babası, Enzo’nun mühendis olmasını istiyor, Enzo ise opera sanatçısı, ya da gazeteci olmak istiyordu. Sonraları babasının, arkadaşları ile sıkça yaptığı otomobil sohbetlerinde, Enzo etkilemeye başladı ve ilk kez bir otomobil yarışı izlediğinde, gönlünde yatanı bütünüyle fark etti. Otomobil yarışlarında hissettiklerini, seneler sonra şöyle ifade etmişti. “O kahramanlara ve arabalara yakın olmak”.

Sıfırdan Başlangıç

Enzo, babasını ve kardeşini dönemin salgın hastalığı nedeniyle kaybetmiş ve hayata sıfırdan başlamak zorunda kalmıştı. 1937 yılında, oğlu Dino hayata gelene kadar, otomobil firmalarında, yarış pilotu olarak çalıştı. İlk otomobilini 1947 yılında üretti.

Çok iyi bir pazarlamacı ve motivatör olan Enzo Ferrari, araçlarının, bir anlık bakışla tanınmasını istiyordu. 1950’lerde, ürettiği yarış otomobillerinin şasesi, yarışçıların tercihiydi.

Enzo Ferrari, yol otomobillerini, yarışlara katılmak ve zaferler kazanmaya devam etmek için satıyordu. Ama yarış otomobilleri kadar değerli olan yol otomobillerini, performansı için değil, prestiji için satın almak isteyenlere de sinirleniyordu.

Ferrari’lerin ne kadar nadir otomobiller olduğu, dönemin otomobil üreticisi Ford ile kıyaslandığında ortaya çıkıyor. 1963 yılı içinde Ferrari, 450 çalışanı ile 598 araç, Ford ise 175,000 çalışanı ile 2.1 milyon araç üretmişti.

Siyah Gözlük ve Kravat

Enzo Ferrari’nin oğlu Dino, 1956 yılında 24 yaşında, rahatsızlığı nedeniyle hayatını kaybeder. Her gün işe geldiğinde, oğlunun masasını ve mezarını ziyaret eden babası, O’nun anısına, ölünceye kadar siyah desenli kravat taktı ve siyah gözlüklerini kapalı mekanlarda bile çıkarmadı.

Dayanıklılık Yarışlarının Lideri

Enzo Ferrari için, önce motorun güçlü olması, sonra ise şase ve tasarımın etkileyici bir tarza sahip olması önemliydi.

1960ların başında artık O yaşayan bir efsaneydi. Ferrariler, Fransa’daki 24 saatlik Le Mans ve İtalya’daki 1000 millik zorlu Mille Migla yarışlarında, üst üste zaferler kazanıyor, rekorlar kırıyordu.

Araçların, yarışlarda bu kadar başarılı olmalarında, tasarımdaki eksik yanların üstünü örten, 12 silindirli güçlü motorların etkisi büyüktü. Dönemin usta pilotlarından Paul Frere, yarış arabalarının aerodinamik yapısının daha iyi olabileceğini söylediğinde, hazır cevap Enzo Ferrari “aerodinamik, güçlü motorlar yapmayı bilmeyenler içindir” demişti.

Ferrari Kırmızısı

Aslında Ferrari kırmızısı denilen ve yarış kırmızısı anlamına gelen “Rosso Corsa”, bir dönem, (1. ve 2. Dünya Savaşı arasındaki yıllar) İtalyan yarış takımlarının resmi rengi idi. Yani Maserati, Alfa Romeo ve Abarth kullanan İtalyan yarış takımları, otomobillerini kırmızıya boyuyorlardı. Aynı şekilde, BMW, Porsche ve Mercedes-Benz’ler ile yarışan Alman takımları beyaz (daha sonra gümüş oldu), Bugatti ile yarışan Fransızlar mavi, Jaguar ile yarışan İngilizler ise yeşil rengi kullanıyorlardı. Ancak Ferrari ile yarışan Belçikalı bir takım ise, sarı rengi kullanıyordu çünkü renkler otomobillerin değil, yarış takımlarının milliyetini temsil ediyordu.

Şaha Kalkmış At

İtalyanca’da “Ferrari” sözcüğünün nalbantlık ile bağlantılı bir anlamı olsa da amblemdeki şahlanmış atın başka bir hikayesi var: Birinci Dünya Savaşı pilotu ve İtalyan ulusal kahramanı Francesco Barraca’nın uçağının gövdesinde, şaha kalkmış at amblemi bulunuyordu. Barraca’nın annesi, Enzo’ya, şaha kalkmış at motifini arabalarında kullanmasını, bunun O’na şans getireceğini söyledi. Ferrari, siyah renkli şaha kalkmış atı alıp ve doğduğu şehir Modena’nın rengi olan, kanarya sarısı zeminin üzerine yerleştirdi. Ve efsanenin amblemi böyle doğdu.

Scuderia Ferrari

Yol Ferrarileri, firmanın yarış depatmanı olan “Scuderia Ferrari”ye, kaynak oluşturabilmesi için üretiliyordu. Scuderia Ferrari, hem amatör yarışçılara sponsor oluyor, hem de yarışmak isteyenlere otomobil ve teknik destek veriyordu. Günümüzde, firmanın yarış departmanı, bütün kaynaklarını Formula 1 takımı için kullanmakta. Scuderia Ferrari’nin baş harfleri, firmanın logosunda “S F” şeklinde kısaltılmış olarak yer almaktadır.

Fragman için buyurun: http://www.youtube.com/watch?v=RObXG_OyuW4

Güzelim müzikleri için buyurun: http://rapidshare.com/files/169963453/Soundtrack_Enzoferrari.rar.html

Güzel bir yazı için http://otomobil.ntvmsnbc.com/inceleme-k-Ferrari60yil.asp

Şİfresi : msadik

Yönetmen:                  Carlo Carlei
Senaryo                      Carlo Carlei – Massimo De Rita
Yapım Zamanı:           2003 – İtalya
Tür:                             Dram
Müzik:                         Paolo Buonvino
İmdb notu:                  7.1

Oyuncular ve Rolleri
Sergio Castellitto         Enzo Ferrari
Ed Stoppard                 Ferrari’s alter ego
Jessica Brooks             Lina Lardi
Pierfrancesco Favino    Filippo
Vincent Schiavelli        Mr. Paradise
Pietro Ragusa               Piero Ferrari
Francesca De Sapio      Adalgisa Ferrari
Matteo Angius             Gilles Villeneuve
Jonathan Bailey           Alfredo Ferrari

Müzik Allah’ın Lisanıdır

M. Sadık — Fri, 21 Nov 2008 17:59:09 +0000

Tekbilek, ‘müzik, Allah’ın lisanıdır’ diyen Hz. Mevlânâ’nın, görkemli Mesnevi-i Şerif’inin ilk on sekiz beytinde anlattığı ‘kamil insan’ı sembolize eden ney’i, Aka Gündüz’den meşk etmiş, ünü sınırlarımızı taşmış, sesi ülkemize, Yeni Dünya’dan gelmiş, müziğin öncelikle bir ‘ritm’ meselesi olduğunu fark etmiş, ‘nefes’in manevi doğasının sırlarına ermiş gerçek bir sanatçı. 60′lı yıllarda dilsiz kavalla başlayan müzikal serüveni, bağlama, ney, darbuka, klarnet, ud, zurna ve diğer üflemeli ve vurmalı çalgılarla, bizim bin yıllık müzikal birikimimizden izlerle/izleklerle sürüyor. Bu yolculuk, Tekbilek’te, dışsal bir form olarak müzikle değil, ruhun dili olarak sesle, nefesle doğmuş, gelişmiş, bugünlere gelmiş. Tekbilek, ABD’de yaşamanın getirdiği bir özgürlükle olsa gerek, imam hatipte altı yıl okuduğunu göğsünü gere gere söyleyebiliyor. Böylesi komplekssiz, samimi, yalın ve o denli de zengin ve içerikli bir müzikal dile, bir müzik üslubuna ve düşüncesine, bir sanatçı tutumuna sık rastlanmaz.

Yaşadığı ülkenin halkı, kendisini yönetmek, sorunlarını çözmek üzere bir siyasal partiyi tercih ettiği için, ‘kendini baskı altında’ hisseden ve terk etmeyi düşünen ‘dahi’lerden farklı olarak Tekbilek, müziğin kozmik dilini tatmanın, o cihanşümul dilin içinde yaşamanın ve o dille konuşmanın rahatlığını taşıyabiliyor. Bu sırdandır ki, dünyanın her yerinde, her ırktan, dinden, milliyetten, yaştan ve zevkten insana seslenebiliyor.

1988 tarihinde ünlü prodüktör Brian Keane’le tanıştıktan sonra yazgısı değişen Tekbilek, kendi albümlerinin yanı sıra, Don Cherry, Karl Berger, Ginger Baker, Ofra Haza, Peter Erskine, Trilok Gurtu, Simon Shaheen, Bill Laswell, Mike Mainieri, Michael Askill, Arto Tuncboyaciyan, Nusrat Fateh Ali Khan, Jai Uttal, Hossam Ramzy, Glen Velez başta olmak üzere birçok usta müzisyenle birlikte çalışmalar yapar.

Ney’in gizlerine, nefes’in sırlarına, bağlamanın, yüzlerce yıl öncesinden getirdiği iniltilere, ud’un esrarlı bir rüzgâr gibi ruhu saran nağmelerine nüfuz edebilmiş olmanın zenginliğiyle, manevi müziğin doğasına bizi taşıyabiliyor. Ömer Faruk Tekbilek gibi sanatçılar, bir daralma ve yüzeyselleşme yaşayan modern sanat ortamımıza daima bir derinlik, bir zenginlik katar. Telvin/televvün, tasavvuf irfanında, halden hale, makamdan makama geçmek/dolaşmak anlamına gelir. Kelime, levn/renk kökünden gelir ve çeşitli renklere boyanmak demektir.

Nefesteki sonsuz yankı

Renkler, esasen, bir durumun ve olgunun karşılığıdır. Örneğin kırmızı, celal ve hikmeti, mavi, sonsuz hakikati, mor, kabz ve bast halini (üzüntü ve sevinci) sembolize eder. ‘Ben bir acep ile geldim/kimse halim bilmez benim/ben söylerem ben dinlerem/kimse dilim bilmez benim’ diyen Yunus Emre’mizin Divan’ı tam bir televvündür. ‘Yunus bir söz söylemiş/hiçbir söze benzemez/münafıklar elinden/örter mana yüzünü’ derken, Wittgenstein’ın, ‘dil, düşünceyi örter’ini hatırlatır, kimileyin de, sarih biçimde, ‘Elif okuduk ötürü/pazar eyledik götürü/yaratılanı hoş gör/Yaradandan ötürü’ der. (Ömer Faruk Tekbilek’in bir albümünün adı da ‘Elif’tir.) Bu yüzden yetkinlik yolculuğuna yeni başlayanlara, kılavuzları Yunus Divanı’nı okutmaz. Seyr-i sülukunu tamamlayan yolcular okuyabilirler; çünkü, Yunus Divanı, yüz aynı yetkinlik düzeyinden söylenmiştir.

Müzikte telvin, ikamet edilen yer anlamına gelen makam’ın değişmesi, bir makamdan diğerine geçiştir. Müzik, esasen, kainatta var olan ve kulağı açık ruhların dinlediği manevi müziğin, Bediüzzaman’ın ifadesiyle ‘musika-yı İlahiyye’nin dışsal formlarından ibarettir. Evrende sonsuz ses vardır ve bunun notalara, çalgı perdelerine sıkıştırılması, müziğin o sonsuz yankısının yoksullaşması, tekdüzeleşmesidir. Ömer Faruk Tekbilek gibi müzisyenler, bu yoksulluğa düşmezler ve müziğin doğaçlama niteliğini yansıtırlar. Erkan Oğur’un perdesiz gitarı bu yönelişle ortaya çıkmıştır. Jazz müziği, blues’un dili de bunu ima eder. Bir ırmakta iki kez yıkanılmaz. Müzik de böyledir, aynı ses asla tekrarlanmaz, her icra farklıdır ve kişinin ruh haline göredir. Bu doğallık ve zenginlik, Tekbilek gibi sanatkârların elinde ve nefesinde şaşırtıcı bir kıvraklıkla, etkileyici bir biçimde dile gelir. Müzik icra ederken bir tür trans hali yaşanması, kendinden geçilmesi, o esriklik, o sarhoşluk bundandır. Bu bir zikr seansı gibidir. Bu, Tekbilek’in Telvin’de belirttiği üzere, ‘Hu’nun sırrıdır. Aslında bütün hikâye, kuyudan yükselen o sestedir. Hu, sırdır, sırların sırrıdır, onu da hiçbir kalp taşıyamaz, nefes, onu mutlaka söyler. Ney, bize, böylesi bir sırrı söylemektedir. Ney, ‘ayrılıklardan şikâyet’ eder gibi görünse de, gerçekte o sırrı hikâyet etmektedir. Burada aslolan hikâyettir, şikâyet değil. Çünkü, ruh bedene tutuklanmış, asli yurdundan ayrılmıştır. Müzik, bu ayrılığın sesidir. O hicranla inlemektir. Fakat herkes o muammayı bilemez. Niyazi Mısri’nin dediği gibi, onu, çoğu kimse, ‘lafız, suret ve cisim zanneder’ ama, o, gerçekte manadan ibarettir. Tekbilek, ‘kainat titretiştir’ diyor, müzik de, işte bunun, yani zerrelerin hareketinin sesidir. Hayatın sesidir. Canlı olmanın, soluk alıp vermenin, var olmanın, kesintisiz tecellinin sesidir. Tecelli, cilve kökünden gelir. Cilve, ‘gerdek gecesi, gelinin duvağını açması’dır. Hakikat, kendini açmak ister, tecelli olur. Bu açılma, lahuti bir ses çıkarır. Her türden gerçek müzik böylesi bir sırrın sonucudur. Sırrın açılmasıdır.

Ömer Faruk Tekbilek, yetmişlerin ikinci yarısından itibaren, Yunanistan’dan İsrail’e, ABD’den İran’a, Rusya’dan Japonya’ya, elinde ney, darbuka, bendir, ud ve bağlama ile dolaşmakta, hep bu sırrı söylemektedir.

Suleyman The Magnificent, Fire Dance, Beyond The Sky, Whirling, Mystical Garden, Crescent Moon, One Truth (I Love You), Dance into Eternity-selected pieces 1987-1998, Alif gibi albümlere ve onlarca evrensel müzik etkinliğine imza atan Tekbilek, ‘müzik sessizliğe doğru gidiyor’ diyen Erkan Oğur’u da doğrulayarak şöyle diyor: “The music of silence derler. Sessizliğin müziği. Aslında en büyük sessizliğe eriştiğimiz anda bile yine kainatı tutan bir ses var. Temel bir ses var, insan ne kadar sessiz de olsa durup, aslında o sessizlik dediğimiz şey zihnimizdeki düşüncelerin verdiği şeyi bloke etmek manasında. Onu bloke ettikten sonra yine kainata yansıyan o sesi duyuyoruz.”

TRT’nin böylesi bir sanat belgeseline kucak açması, bir irfan şölenine bizi çağırarak, sanatımızın kozmik niteliklerini yansıtması, bu ‘sessizliği’ bozmadan, onun kalbine doğru sızması umulmalıdır. Bu tutumun güçlenmesi için de Tekbilek gibi hakiki sanatçıların ekranda daha çok görünmesi gereklidir. Tekbilek’in dileğine katılmamak mümkün mü: “Hiçbirimiz birbirimizden farklı değiliz. Bütün kültürler birbiriyle benzerdir. Müzik bizim ortak lisanımız, ortak muhabbetimizdir. Müzik ve dans sayesinde de hepimiz kardeşçe bir araya gelebiliriz. Bu hiç zor değil.”
SADIK YALSIZUÇANLAR
02 Mart 2008, Pazar Zaman Gazetesi

http://rapidshare.com/files/166023462/omarfaruktekbilek.part1.rar.html

http://rapidshare.com/files/166023465/omarfaruktekbilek.part2.rar.html