Biz insanlar, cüceler ülkesine düşmüş Gülliver gibiyiz. Bir sabah dalgalar bizi bir kıyıya atıyor. Uyanıyor ve bakıyoruz ki bizi küçük sicimlerle, düştüğümüz yere bağlamışlar. Üzerinizde cüceler dans ediyor. O küçük bağların ve cücelerin aslında hiçbiri bizi orada tutacak kadar güçlü değil ama hepsi bir araya geldiğinde yerden kalkmanıza engel oluyor. Alışkanlıklar, günlük rutin işler, elektrik faturası, su faturası, randevular vs… Bu bağlardan kopabilmeyi denemek, hep yapmak istediğim bir şeydi. Buna bir de bilimsel araştırma sosu ekledim.

diyor İbrahim Altay. Genç adam Los Angeles’a sinema eğitimi almak için gelir ve bir gün, “evsiz” olup sokaklarda yaşamaya karar verir. Amerikan filmlerine aşinaysanız bir film saati süresi içinde rahatça okuyacağınız, sürükleyici biraz absürd ama Altay’ın söylediğine göre hepside gerçek olaylar. Orson Welles “Mutlu bir son istiyorsanız bu, hikayeyi nerede bitirdiğinize bağlı” demiş. Altay tam yerinde bitirmiş hikayeyi, kitap bir sayfa daha uzun olsaydı Altay’ı belkide kaybetmiş olacaktık.

denizin suyuna giden gemiler, uzunları yakmış geliyor kader….

Canının peşinden koşan insanlar
Zincir çok kısa, yaşamak kadar.
Gülleri güldüren hatır olmasa
Bir ırmak niye akar?

insanın içine insan sıkışmış….

araba tutuyor bile diyemez kamyona yüklenmiş giden koyunlar…

Kuş kadar kaldı ömrüm, üzgünüm
Derdim dururdum kendi kendime
Bir yatağım olsa hergün akardım
Akardım, durduk yere.

herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;
herkes mahçuptur kalbine karşı;

Samiha Ayverdi / Hancı / S.14

“Nihal’e başından beri olduğumuzdan farklı göründük. Böyle gerekmişti. Koruyucu, kollayıcı, soğukkanlı, ne yapması gerektiğini bilen, Nihal düzgün yürüsün, üniversiteyi uzatmadan bitirsin, yaşadığı felaketten makul adımlarla uzaklaşsın diye asfalt döşeyen iki orta yaşlı, deneyimli erkek. Biri göbekli, diğeri kel.”

Barış Bıçakçı, bu çağa özgü lâf kalabalığından; dil, duygu, düşünce kirliliğinden paçalarına tek damla çamur bulaştırmadan çıkabilen, şaşırtıcı bir içışığı cömertçe yayan bir yazar. Nefes alır gibi, su içer gibi yazıyor.

1,5 yıllık kitabevi maceramda orayı çekilir kılan, sıkılmaz kılan tek şey belki de İletişim Yayınlarının kitaplarıydı. Sevdiğim kitapların çoğu bu yayınevinden çıkmıştı. Yeditepe İstanbul dizisinde Ali (Uğur Polat) Yusuf’un (Emre Kınay) Sazanların Tarihi kitabını İletişim yayınlarına götürür. Öyle bir hikaye sadece İletişim Yayınlarına yakışırdı. Orhan Pamuk’un ayrılmasıda yakıştı. Hasan Ali Topbaş, Barış Bıçakcı, Murat Menteş, Alper Canıgüz, Emrah Serbes, Cemil Meriç, Oğuz Atay en sevdiğim yazarlar bu yayınevinde.

Barış Bıçakcı ile ilk tanışmam Veciz Sözler kitabıyla oldu. Çok beğendim kitabı. Ondan sonra devamı geldi. Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra, Aramızdaki En Kısa Mesafe, Herkes Herkesle Dostmuş Gibi, Baharda Yine Geliriz… Ciddi ciddi bütün kitaplarını okumuşum. En sevdiğin yazarlar kim sorusuna Barış Bıçakcı cevabını vererek başlıyorum. Barış Bıçakcı hakkında pek bilgim yok. İnternette bir resmi bile yok. Ankara da ikamet ediyor.  Hakan Bıçakcı ile akrabalığı yok ama Sosyalist Cenan Bıçakcı ile bir akrabalığı olabilir diye düşünüyorum. Aslında böyle daha iyi. Bir yandanda insanın en sevdiği yazarının kime benzediğini nasıl biri olduğunu bilmemesi güzel bir durum.

Yönetmen Seyfi Teoman kitabın sinema filmini çekti. Başrolde İlker Aksum, Fatih Al ve Güneş Sayın rol alıyor. 15 Nisan’da sinemada izleyebileceğiz. Film hakkında daha sonra yazacam.

Bizim Büyük Çaresizliğimiz bir kaç alıntı yaparak bitireyim.

benden okumak için kitap önermemi isteyenlerin kalbimi de istediklerini sanıyordum; hâlâ öyle!”

“her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi? anılarımızı avuç dolusu su gibi her sabah yüzümüze çarpmanın işe yaramayacağına kim inandırabilir?”

Nihal, daha doğrusu ona beslediğim yaşanmamaya mahkum aşk, beni bir erkeğe indirgemişti. İki yıl boyunca bütün sınıflandırmaları kadın ve erkek başlıkları altında yapmaya zorlamıştı. halbuki bulutlar da var, kediler de, her dem yeşil bitkiler, binlerce yıldır yeri değişmeyen taşlar, mutfakta bulaşıklar, kenarı kıvrılan kilimler, kar altında kalanlar, sınıflandırmalara tabi olmayanlar…. oysa ben, iki yıl boyunca, bir erkekten başka bir şey olamamıştım. aşkın insanı zenginleştirdiğini biliyorduk, fakirleştirdiğini de bilelim.

sen yine kendini sevdin. Bense onu sevdim!

Ortada iki erkek ve bir kadın varsa, edebiyat ve sinema başımıza taş yağdırır, kolla kendini!

Görüyorsun değil mi Çetin, üçbuçuk yaşındakiçocuk bile kendi deneyimlerinden bir yasa çıkarıyor! Başka türlü nefes alınmaz. Başka türlü yaşanmaz. Başka türlü aşk olmaz. Yaptıklarımızı olumlayan yasalar buluyoruz; sanırım aklımız böyle işliyor: Buyurgan iç huzurumuzun boynu bükük kölesi olarak.

NİHAL VE BAŞKA HİÇBİR ŞEY

Uzaktakini çağırıyordu en uzaktakini.
Mevsimlerin tekrar edemediği bir şeyi çağırıyordu,
gelmesi mümkün olmayanı.
Ve bir adım öne çıkıyordu mayıs.

Derindekini çağırıyordu, fırtınayı, tekneyi,
yokluğu fark edilmeyeni.

İyiliği çağırıyordu cücelerdeki, kamburlardaki,
kendi içine kıvrılanı çağırıyordu
gökadaların, çiçeklerin her şeryi içine alan sarmalını.

Parmağını ucuyla aşka dokunuyordu
bir yıldızın ucuna dokunur gibi yanıp sönen.

Yürüyordu sonra, birbirine açılan sokakların,
meydanların, pazaryerlerinin ezberini bozuyordu:
Darmadağınık bir şarkıydı,çağrısı.
Yürüyordu koşuyordu kreşendo toz duman
ne kadar eşlik etse de keman, dile gelmiyordu acısı

…kadının yediklerini yemişim bende, içtiklerini içmişim. Dokuz ayımız beraber geçmiş. Şimdi Sor, mesela ıspanak sever nefret ederim; kereviz sever, tiksinirim; yer elması sever, kusarım; salep sever, ne zaman içsem midem tutar. Bu kadınla hayatımın bir döneminde beraber yemiş içmişiz. Kafa dengi olsa canım yanmaz. Seviyorum kendisini annem olduğu için yoksa işim olmaz. Metazori olmasa hayatta yiyip içeceğim biri değil. İç içe yaşamışız birbirimizden habersiz neredeyse bir yıl. O da bağırmış bende bağırmışım çıkarken. İkimizde haklıymışız bağırmakta; şimdi bakıyorum da. Temelli salmamış beni. Dayamış memeyi. O da metazori. Sanra bi büyüdüm abi, koydunsa bul da diyemiyorum tam dolu dolu. Tam gidemedim. GEzdim gene bi süre dizlerinin dibinde, ama aynı şeyleri yiyip içmeim bak.