“Hangisini?”

“Otomatik yanan, sensörlü lamba.”

“Hayır.”

“Komşu görmüş, yalan söyleme. Süpürge sapıyla kırmışsın dün gece.”

Önüme baktım.

“Neden kırdın?”

Cevap yok.

“Hasta mısın evladım? Söyle bana, neyin var, neden kırdın lambayı, yapma böyle…”

“Kırdımsa kırdım, ne olacak! Çok mu değerliymiş?”

“Lamba senden değerli mi evladım, lambanın a… k……yım, lamba kim? Yöneticiye de dedim. Lambanızı s…yim, kaç paraysa veririz. Sen değerlisin benim için.”

“Beni görünce yanmıyordu baba.”

“Nasıl ya?”

“Görmezden geliyordu, yanmıyordu. Kaç sefer yok saydı beni.”

“E beni görünce de yanmıyordu bazen, böyle el sallayacaksın havaya doğru, o zaman yanıyor.”

“Hadi ya! Sahiden mi?”

“Evet. Ucuzundan takmışlar. Bizimle bir alakası yok.”

Babama sarıldım yıllar sonra.

Amerika diye bir yer var mı? Hollywood diye bir yer var mı? Marilyn Monroe diye biri yaşadı mı? Elvis Presley hâlâ yaşıyor mu? New York diye bir şehir var mı? İkiz Kuleler’e yapılan uçaklı saldırı gerçek miydi?

Rüzgârlı şatoda üç kişi kalıyoruz. Cemil ve ben üniversitede okuyoruz, kardeşim Hanifi orta birde. Şatonun üst katını iptal ettik. Tek odada yatıp kalkıyoruz. Tercüman okuyoruz. İnci ilavesine şiirler, Güzin Abla’ya mektuplar yazıyoruz. Yayımlananları duvara yapıştırıyoruz. Bir de Türk sinemasının yıldızlarının posterlerini. Baş köşede Türkân Şoray ve Perihan Savaş var. Böylece rüzgârın sessizce şatoya girmesini de önlüyoruz. Diğer duvarda da mevcut görüntüden sıkıldığı her hâlinden belli olan Necip Fazıl ile Tanpınar sigara tüttürüyor.

Fırsat buldukça hafta sonlan sinemaya gidiyoruz. Sinemalar evden sıcak. Hafta içinde de derslerden kalan vakitlerde Sema Pastanesi’nde videoda film izliyoruz. Bir gün öğleden sonra Gürpınar Sineması’nın önünden geçerken baktım ki uzun bir kuyruk. Kocaman bir afiş asmışlar. Ferdi Tayfur’un Kara Gurbet’i yeniden gösterime girmiş. Ertesi gün Cemil’le kuyruğa girdik; zor bela bilet alarak balkon kısmında ön sıraya yerleştik.

Film başladı. Nefesleri tutmuş seyrediyoruz. Yoksulluktan ziraat mühendisliğine terfi eden Ferdi ile kötü adam Davut’un [Sümer Tilmaç] kız kardeşi Cemile [Oya Aydoğan] arasındaki aşkın işlendiği filmin sonuna doğru iki âşık kaçmaya karar verince Davut’un adamları peşlerine düştü. Sözde sınırdaki tel örgülerin arasından başka bir ülkeye geçecekler… Ferdi avuçlarına aldığı vatan toprağını öpüp kokladıktan sonra semaya açılan parmaklarının arasından salıverdikçe hamasî duygularım kabardı. Tam bu duygu med-ceziri esnasında Davut’un adamları kayalık bir tepede belirdi. Kaçan âşıkları gördüler. Hepsi birden nişan aldı. Dürbünlü tüfeklerden Ferdi ile Cemile’nin yakınlaştırılan görüntüleri perdeye yansıdıkça soluk alıp vermekte zorlanmaya başladık. Tam o sırada Davut’un en has adamı dedi ki: Durun! Bu sevdaya kurşun sıkılmaz!… Bizim Cemil yerinden fırladı. Avazının yettiği kadar bağırdı:

- Senin ciğerin yiyim emmiiii!

Bir alkış tufanı koptu. Alkış seslerine gözyaşları karıştı. Film bitti. Dışarı çıktık. Bir anda seyirciler Cemil’in etrafını sardı. Kimi tebrik ediyor, kimi sarılıp öpüyor. Hani biz de havasındayız filmin.

O havayı bozmadan evden Hanifi’yi de alıp pastaneye gittik. Karnımızı doyurduk. Bu sefer videoda, her nasılsa daha önce seyredemediğimiz bir film başladı: Selvi Boylum Al Yazmalım. Zaten gündüz yeterince dolmuşuz. Baştan ayağa aşk kesilmişiz. Filmin müziği yüreğimize mıh gibi saplanıyor. Ağlamamak için göz göze gelmekten kaçmıyoruz. Hanifi de pür dikkat izliyor. Daha çok filmdeki çocukla, Samet’le ilgilendiği belli. Ergenlik aşkı bizim bütün diğer duygularımızı bastırıyor ama Hanifi’nin çocuk kalbindeki baba hasretini Samet depreştirip duruyor. Ben Kadirleşmiş vaziyetteyim. Hani serde kamyonculuk da var ya! Türkân Şoray’ın gözlerine bir dalıp bir daha çıkamıyorum. Filmin sonuna doğru Samet, baba deyip Cemşit’in ardından koşunca Hanifi gözyaşlarını tutamadı. Bizi de ağlatacağından telaşlanan Cemil, Hanifi’nin omzundan tutup şöyle bir silkeleyiverdi. Sonra dedi ki:

- Sus lan! Filimde o kadar ağlanacak yer geçti ağlamadın, şimdi niye ağlıyorsun?
İşte o an benim zemberek boşaldı.
Güya gülüyorum ama gözlerimden sicim gibi yaş akıyor.
Ve anladım ki bu filim dünyasında herkes kendi derdine ağlıyor!

O geceden sonra adetleri olmuştu, hemen her görüşmelerinde yeni bir üzgünbalığı masalı anlatıyordu Sulhi: Üzgünbalığı okulda, iyi ıslık çalamadığı yalnızca hava kabarcıkları çıkarabildiği için müzik dersinden bütünlemeye kalıyor; üzgünbalığı evde, geceleri korktuğundan evin bütün musluklarını açıp öyle yatıyor; üzgünbalığı tren yolculuğunda, kompartımanı tavana kadar suyla doldurduğundan bilet kontrolü için kapıyı açan zavallı kondüktör sırılsıklam oluyor; üzgünbalığı lokantada, onun müşteri olduğunu anlamayan kaba aşçılar ve garsonlar ellerinde kocaman bir tavayla üzgünbalığını kovalıyorlar, bizimki yarım bırakılmış bir sebze çorbası kâsesine saklanarak canını zor bela kurtarıyor; üzgünbalığı suluboya resim sergisi açıyor, üzgünbalığı ulusal sutopu takımının kaptanı, üzgünbalığının basın açıklaması: Büyük balıkların küçük balıkları yutmasına üzülüyorum…

Sulhi yeni bir üzgünbalığı masalı anlatmak üzere arkasına yaslandı, biraz düşündü, sonra anlatmaya başladı, sesi hiç de neşeli değildi: “Üzgünbalığı denize ve arkadaşlarına kavuşunca senin gibi bende sevinmiştim Kumrucuğum. Ama hiç aklımıza gelmeyen bir sorunu var şimdi üzgünbalığının: Suyun içinde ya, artık ağladığını kimse fark etmiyor! Hiçbir balık arkadaşı onun ağladığını görmüyor, yanına gelip ‘Neyin var dostum?’ diye sormuyor.”

Bugünlerde farklı bir şeyler okumak derdindeyseniz, Murat Menteş’in yeni romanı Korkma Ben Varım tam size göre. Dili ve kurgusuyla farklı, hareketli, sürprizlerle dolu bir roman. Aşk, dostluk, intikam, yalnızlık ve şiddetin ustaca harmanlandığı romanı Menteş 4 yılda tamamlamış. İlk romanı Dublörün Dilemması ile dikkat çeken yazarın ikinci kitabı için daha “usta işi” bir roman diyebiliriz. Okurun ilgisini esirgemediği romanın bir ay içinde ikinci basımı yapıldı. Biz sorduk, Murat Menteş “Korkma Ben Varım”ı anlattı.

Roman hepimizin bildiği kelimelerle yazılmış. Ama bu tanıdık kelimeler Murat Menteş’in kaleminde özgün, yepyeni anlamlarla karşımıza çıkıyor…

Onu boşverin. Size şunu söyleyeyim: Dil, modern çağda siyasî ve düşünsel söylem alanı olarak algılandı. Edebiyat alanında, bir sözün anlamı ve değerinin, o sözün edebi niteliğiyle sıkı sıkıya ilişkili olduğu fikri öne çıkmadı. Dolayısıyla edebiyat, ya ideoloji ve siyasetin gerisinde ya da gölgesinde kaldı. Siyasetçiler, medya mensupları, akademisyenler… Edebiyat bilmeleri gerektiği fikrinden uzak yaşıyorlar. Bence, edebiyat alanında göz ardı edilemeyecek bir enerji üretilebilirse, o zaman gerçek bir iş yapılmış olacak. Ülkemizdeki edebiyat ödüllerinin yerel seçimler ya da popstar yarışmaları yanında ne kadar sönük kaldığını bir düşünelim… Çok mu karışık konuştum?

Yoo, aslında değil. Murat Menteş romanda neyin peşinde? Ne tür bir yenilik sunuyorsunuz?

Tuhaf ama bu konuda çok kesin bir şey söyleyemem. Edebiyat alanında iş okurda biter. Temelde, kitabıma ödenen paraya değecek metinler yazmaya özen gösteriyorum. (Gülümsüyor.)

Korkma Ben Varım, hem kurgusu hem de diliyle hareketli, hızlı bir roman. Bu hareketliliğin, akıcılığın çağımızla ilgisi var mı?

Var elbette. Önce bir açıklama yapayım: Romanları ‘piyasa’ ve ‘kitleyle’ ilişkisi bakımından ikiye ayırmak mümkün: Eğlence sektörünün parçası olanlar, edebiyat eseri olanlar. Popüler romanlarda anlatım akıcıdır, olaylar belli bir popüler içerik gözetilerek tanzim edilmiştir. Edebi eserlerde ise daha farklı yoğunluklar göze çarpar. Ben, günümüz koşullarının, insanları ‘okuyucu’ olmaktan alıkoyduğu fikrindeyim. Bu nedenlerle, edebi seviyesi yüksek bir metni, okuyanın bağlanabileceği bir tarzda düzenlemeyi gözetiyorum.

Klişe bir ifade vardır. “Şair dizelerini kurarken bir kuyumcu titizliğinde işlemiş kelimeleri” diye. Sizin de cümleleriniz öyle. Bu roman nasıl bir sürecin sonunda ortaya çıktı?

Kuyumcu titizliği hepimize lazım. Titizlik olmadan, hassasiyet, dikkat olmadan hiçbir işte üstün bir seviye tutturulamaz. Romanı yazmam tam 4 yıl sürdü. Halbuki, Dublörün Dilemması’nı 8-10 ay civarında yazmıştım. Bu 4 yıl içinde, aynı dönemde üç ayrı işte çalıştığım oldu.

Bir de ünlü çizer Ersin Karabulut, romanın bölümlerinden birini çizmiş. Metin birdenbire çizgi romana dönüşüyor, sonra tekrar normale dönüyor. Bu fikir nereden çıktı, Ersin Karabulut’la nasıl bir çalışma yürüttünüz?

Bu, bildiğim hiçbir romanda olmayan bir atraksiyon. Anlatının bir parçası olarak tasarlanmış bir çizgili bölüme hiç rastlamadım. Öyle birden aklıma geliverdi. Türkiye’de en sevdiğim çizer Ersin Karabulut. Cidden olağanüstü bir yeteneğe sahip. Kendisine teklifte bulundum. Önce biraz temkinli yaklaştı, sonra ‘tamam’ dedi. Hakikaten benim umduğumdan daha güzel çizdi bölümü. Kitabın en güzel sayfaları ona aittir. Kapağı da Ersin tasarladı. Ben sadece nasıl bir şey olabileceği konusunda bir iki sahne tarif ettim, hepsi bu.

Romanınızı okurken çok güldüğümü söylemeliyim. Burada kullanılan argo sözcüklerin patenti size mi ait?

Valla çoğu için ben Hulki Aktunç’un sözlüğünden istifade ettim. Kitapta argo konuşan bir yan kahraman var. Onun haricinde gangsterler ve sıradan suçluların da bazı argo tabirler kullandıkları oluyor. Argo aslında muhitten muhite değişen bir lisandır. Ben argodan ziyade bazı deyimsel sözler yazdım. “At, pirenin ayağına gitmez” gibi.

Romanda kullandığınız epigraflar ve atasözlerinin hepsi sahiden gerçek mi? Bunların çoğunu sizin uydurduğunuz söyleniyor. Bazıları da hakikaten kuşku uyandırıcı?

Epigrafları, metinlerin istikameti hakkında fikir versin diye kullanıyorum. Bazılarını da evet, itiraf edeyim, madem yeri geldi, ben uyduruyorum. “İnsan kaderinde olmayan şeylerden kaçınmalı” filan gibi.

Gönül İşleri Bakanlığı gönül ehli bir heyet kuruyor. Mülakatı ya da testi geçen AŞKart’ı almaya hak kazanıyor. Aşk test edilir mi?

Edilemez. Zaten onu anlatıyorum. Kur’an’da belirtildiği gibi “Kalplerde olanı yalnızca Allah bilir.”

Romanda Aziz İstanbul edebiyat üzerine büyük laflar ediyor. Mesela diyor ki: “Birbirimizi hakikaten tanımamız, sahiden anlamamız, derinden kavramamız edebiyat sayesindedir.” Siz de böyle mi düşünüyorsunuz?

Aziz Bey’e katılıyorum evet. Dahası, edebiyat bilmezsek, derinlikli, incelikli, esaslı düşüncelere varamayız. Dilimizin imkanlarını genişletmedikçe, zihin açıklığına, geniş bir ufka kavuşamayız.

İki romanınızın kapağında silah var. Silahla bu yakınlık nereden geliyor? Silah okura ne söylüyor?

Gogol’ün ya da Çehov’un bir sözüdür: “Bir oyunda, bir sahnede silah göründü mü, mutlaka patlamalı.” Ben de kapakta silahı gösteriyorum, içeride patlatıyorum.

Kitaptan…

“Şebnem, susamlı akide şekerim, saraya sızmış lunapark balerinim;

…

Şebnem ne çok melek var yüzünde, tebessümün için binlercesi çalışıyor olmalı.

Şebnem niye böyle? Aşkın, patlayan bir okyanusun tozları gibi saçılıyor.

Şebnem kediler geliyor, apartman boşluğuna doğrudan bana miyavlıyorlar, sanki senden bahsediyorlar, dikkatle bakıyorum.

Şebnem zarflar açıyorum, faturalar çıkıyor içinden. Sanki senden bir haber gelecek, senin el yazın, imzan olacak…Öyle saçma, küçücük, tülbent boncuğu gibi umutlar pıt pıt içimde beliriyor.

Şebnem uçaklar geçiyor. Uçakları sanki sen kullanıyorsun.

Hey şeyde sana dair bir ipucu, bir işaret seziyorum.

…

(Müntekim Gıcırbey’in okunmamış aşk mektuplarından, s.295)

Murat Tokay – Zaman Gazetesi
29 Kasım 2009, Pazar

Korku içinde düşeceği kuyunun dibine doğru bakınca, aşağıda koca bir canavarın onu ayaklarından yakalamak üzere olduğunu fark etmiş.

Durumunun dehşetinden sıyrılıp kendini toparlamaya çalışan adam, boşlukta sallanırken kendisini taşıyan kuru dalın dibindeki bal peteğini fark etmiş. Bir eliyle yakaladığı dalı sımsıkı tutup, diğer eliyle baldan bir parmak alarak ağzına atmış. Keyifle bal tutan parmağını yalarken de:

“Oh!!!” demiş. “Hayat ne güzel!”

Feriduddin Attar

Bu kitabı hayatımın balları eşim Arzu ile çaocuklarım Selman, Sinan ve Merve’ye ithaf ediyorum…

Eski bir Hint hikayesine göre, ihtiyar bir guru, genç müridiyle birlikte seyahat ediyormuş. Yorgunluktan yürüyemez hale gelince bir ağacın dibine oturmuş ve müridinden, belindeki testiyle, uzaktaki köyden kendisine su getirmesini istemiş. Yola koyulan mürid bir süre sonra çeşmeye varmış. Gün ortası olduğundan, çeşmenin etrafı su almaya gelen köyün kadınlarıyla cıvıl cıvılmış. Hele içlerinden bir tanesi varmış ki, genç mürid onu görür görmez kalbinden vurulmuş ve o anda aklında ne testi kalmış ne de ağacın altında su bekleyen gurusu. Kızı evine kadar takip edip, mecnun misali günlerce evinin etrafında dolaşmış. Sonunda durumun farkına varan kızın babası, genç adama ne istediğini sormuş. Genç mürid, kıznı sevdiğini ve onunla evlenmek istediğini söyleyince de rıza gösterip ikisini evlendirmiş. Bir çocuk, iki çocuk derken aradan seneler geçmiş ve müridin büyüyen oğlu babasının izniyle evden ayrılıp kısmetini aramaya çıkmış. Yavaş yavaş bütün çocuklar izin isteyerek yuvayı terk etmişler. Derken önce kayınpederi, sonra kayınvalidesi en nihayet de karısı vefat etmiş ve mürid kendini yine yapayalnız bulmuş. Bir gün üzgün bir şekilde köyün çeşmesinin önünden geçerken aklına aniden(!) testi, su ve ağacın altında bıraktığı ihtiiyar gurusu gelmiş. Telaşla eve koşmuş, önce arayıp tarayıp testiyi bulmuş, sonra da çeşmeden su doldurarak şeyhini bıraktığı ağacın altına yollanmış. Soluk soluğa vardığında, ihitiyarı aynı bıraktığı günkü gibi sırtı ağaca dayalı, gözleri ufukta bir noktaya takılı sanki bir heykelmiş gibi hareketsiz bir vaziyette, derin bir tefekkür aleminde bulmuş. Dönüşünü haber vermek, biraz da hayatta olup olmadığını anlamak için, çekinerek şeyhin omuzuna dokunduğunda, yaşlı adam gözlerini yavaş yavaş diktiği o bilinmeyen noktadan müridine doğru çevirmiş ve
“merak etmeye başlamıştım evlat…!” demiş.

Hayatımızı dolduran dalgınlık ve şaşkınlıklarımızı çok güzel ifade eden bu hikayeyi çok severim. Hepimiz “Ayrılık Çeşmesi” etrafında dolaşıyoruz. Ta ki varlık sebebimiz kafamıza dank dank edinceye kadar. İşte ancak o zaman hayat başka bir anlam kazanıyor.

Kitabıma ismini verdiğim “Ayrılık Çeşmesi”, Kadıköy civarında, bugün sadece aynı adı taşıyan bir otobüs durağı ile etrafını çeviren binaların arasında bulunan ve artık suyu bile akmayan eski bir çeşmedir. Geçmiş zamanlarda bu doğuya gidenlerin ve gelenlerin yolcu edildiği veya karşılandığı, belki de su gibi su gibi çabuk gelmeleri dileğiyle arkalarında su döküldüğü yermiş.

Hacca giden hacılara, sefere çıkan padişahlara bu çeşmeye kadar refakat edilir, yolcu taze başlayan hasretiyle, belki de uzun zamandır hazırlığını yaptığı yolculuğuna, yine bu çeşmede arkasında bıraktıklarıyla buluşabilme ümidiyle yola koyulurmuş.

Bu çeşmeden ben de çok kez sevdiklerimi arkamda bırakarak yollara düştüm. Bugünse, bilinmez bir âleme yolculuğun simgesi olan “Ayrılık Çeşmesi” artık benim iç dünyamda akmakta.

Hz. Mevlânâ’nın Mesnevi’sine başlarken:

Dinle neyden çün hikâyet itmede
Ayrılıklardan şikayet itmede

dediği gibi, neyimle hikaye ettiklerimi bugün dilimin döndüğü kadar sözlerle anlatmaya çalıştım, her ne kadar sürç-i lisan ettimse affola.

Dante bu yaşa kadar berbat bir hayat yaşıyor. Floransa Cumhuriyeti’nde Siyahlarla Beyazların arasında anlaşmazlık artınca Papa 1300’ü “Jübile Yılı” olarak ilan ediyor.İki milyona yakın muazzam bir kalabalık Roma’ya doluyor. Dante de bunların arasındadır, gördüğü manzaralar gözünü de, gönlünü de doyuruyor ve kararını veriyor:
“İnsanlara en iyi yolu göstereceğim.”

Bu sırada 35 yaşındadır. Yani 35 yaş, Dante’nin kötü hayattan iyi hayata dönüş noktasıdır.
Dante, Kur’an-ı Kerim’i ve hadis-i şerifleri inceliyor. Cennet, Cehennem, Arafat isimli üç eserini “İlahi Komedya” adı altında topluyor.
1941’de Hasan Ali Yücel, Milli Eğitim Bakanı iken beş yüz kadar tercüme kitap yayınlattı.
Cahit Sıtkı, bunlardan “Cehennem” isimli kitabı okuyunca, özellikle mütercim Dr. Feridun Timur’un yazdığı öz sözün tesirinde kalıp, Dante’yi örnek alıyor.

Her ikisi de ömür ortalamasını 70 kabul ediyor, amma Dante 56, Cahit Sıtkı da 46 yaşında ölmüştür.

OTUZ BEŞ YAŞ

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne?
Benim mi Allah’ım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünüyorsunuz;
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim:
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar.

N’eylesin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak.
Taht misali o musalla tasında.

Bir annenin elindeki pazar çantası
bilmezdim nasıl büker bir babanın belini
yüzü gözü olmayan p şekilsiz korkular
bilmezdim nasıl büker bir babanın belini
çiçeklerin emzirdiği o küçük kanatlılar.

kısmışım sesimi lambayı kısar gibi
içine kapanık bir taşım şimdi,
gözüm olsaydı eğer dünya nimetlerinde
pekala bulurdum onları bir çöplükte,
bir şey ki dilimin varmadığı
kuşların çarpmadığı uçarken gökte-

günler gelip geçti, hiç direnmedim
suyu yıkayan allah, sulayan ormanları
öpüp başıma koyduğum gökyüzü kadar aziz
bağışladı bana, suskun olmayı

III

kapıya yakın otururdum eskiden
korsancılık oynardım tek gözlü evlerde
isterdim ki habire çınlasın kulaklarım
beni ansın gökyüzü bile.

yok artık
beni suya götüren o güzelim nedenler,
çürüyerek geliyor bana gelen ne varsa
cenazeye ölüden önce gelenler:

yaşasın diyorlar, yaşamayı hak eden
varsın bulunmasın çorabımızın teki
gülümsemek için ne güzel neden
tapu işlemleri ve yemek tarifleri.



kendine yazık eden

———
hep kendine döküyor tütün kolonyasını,
—
kuş
kuludur kanadının

II

—–
kimsenin bilmediği göbek adıyla
—-
bir elif miktarı uzat boynunu
budur işte, şeklimiz şemâlimiz.

özet görüntüler

ahşap bir dünyanın herhangi bir köşesinde
kim direnebilir bit bandonun ritmine.

olmayan 

nereye bakıyorsun, orası yok ki.
elma bahçeleri, eski insanlar
duruyor dünde, bir şey diyecek gibi
çiçeği burnunda bir demet nergis
gibi duruyor, şaşırmış sanki.

Herkes yattıktan sonra, ben ona
sesli düşünür orman, kuş sesleri vs
yoktur orada türkçesi bozuk olan,
diye anlatıyorum, artık olmayan
gücenmiş güzelliği, o kutlu ikindiyi
hak geçmesin diye durduğum zaman.

Genç görünmek isteyen

suyu kurutuyorlar derine inmek için,
…….
gözümü kapasam ve açtığımda
bilsem hangi dert özlüyor beni
hangi dağ ayakta zor duruyor
gözümü açsam ve görmesem kimseyi.

Terden bembeyaz

Şu sıkıntı, ne kadar düşkün bana
…….

dünlerin biriktiği bu yongalıkta
seni de severim yolumun üstündeysen
kar olur yağarım terden bembeyaz
nedensiz sevinçler alırım sana
baksam da görmem aşk gibi kurnaz
gün bitti ve şaşırdık, bir kez daha
kaldırıp baktık, birer birer evlerin
ve dağların denizlerin altına.

seni yoksulkern gördüm, daha güzeldin
gel ey mahcubiyet, saklan arkama.

giderken söylenmiştir

seviyorum aklımın almadığı şeyleri
titriyorum emin olduğum zaman
evlerin ev halkının ve devletlerin
gidiyorum bıraktığı boşluktan.

nefes alıp emek veren, insan görünce kaçan
gereksiz harcamalar gibi herkesin
canını sıkan ve sonra bırakan
gidiyorum, bu kesin.

II

ancak uyurken rabbime nazım geçer.

III

sözcük yapımında kullanılan
bir şeydir senin gülüşün.
herkes güzeldir sustuğu kadar
sen de güzelsin, bu mümkün

ne kaldı geriye aslına uygun olan,
tutumlu güneş, girişken gün
gibi sen kaldın, eli ekek tutan
bir bahçe kadar düzgün.

adres değişikliği

topa vurmak için o kadar açıldı ki
topu bulamadı bir daha,
diyorum ben insana;
şaşırmayan ne bilsin.

Kur’an okunurken susuyor herkes
geçiş üstünlüğü onundur çünkü.
bütün çiçekleri otobüs tutar,
diye yazmışım, koklayıp gülü.

suçluluk duygusu

II

kalkmaya hazırlanan misafiri severim

üzülmek için gerekli malzemeler

kirleniyor su insana yaklaştıkça

II

bir yaprağı kim çizer ağaçtan daha iyi.

Işıklandırma çalışmaları

biz doktora gideriz, ya bir kuş hastalansa

VI

bayram namazını şaşırmak kadar doğal

VIII

budur işte dünyanın söylediği
gölleri ırmakları kurutan şarkı
uzatır her akşam sevgili güneş
suların içine yorgun ayaklarını
kapılar kapanır tertemiz bir güvenle
almıştır herkes alacağını.

Hayır duası

bir çiçek düşünün, yerini eğenmeyen
çiçek işte, herkese nazı geçen
solar çiçek, beğenmezse yerini
yani sen, yani ben.

gök herkesin iyi duru üstünde.
gök işte, boşluğu boşver deme
kurt da kurtlanır onun altında
ilk üçe girenler de.

çimenleri görür görmez ah dedim
bir toprak kalmış sesini yükseltmeyen
toprak iştei anladın mı ey fani
sadece odur, yaşını göstermeyen.

Öfkesi geçmiş olan

Ellerinden öpenin çok olmasın ey dünya!

Ayrılma zamanı geldiğinde Moses, güzel kızın üst kattaki odasına çıktı ve tüm cesaretini toplayarak onunla son kez konuşma girişiminde bulundu. Kızın güzelliği öylesine olağan üstüydiki, bir an için onun cennetten geldiğini bile düşündü. Fakat kızın, başını kaldırıp da yüzüne bakmamaktaki direnci, Mosesi çok üzdü.

Güçlükle bakabildiği konuşmasını sırasında çirkin aşık, bu güzel kıza bir soru sordu: “Evliliklerin kutsal bir özelliği olduğuna inanır misiniz ?” “elbette” diyerek yanıtladı güzel kiz ve gözlerini yine kaldırmayıp Mosesin yüzüne yine bakmadan, kendi de ona bir soru sordu: “Peki ya siz ?” dedi. “Siz inanırmısınız buna ?” Moses bir an bile duraksamadı: “Evet, bende inanırım” dedi ve ekledi: “Biliyor musunuz? Her erkek çocuğu doğduğunda Tanrı, onun evleneceği kızı belirlermiş.

Benim doğduğumda da benim evleneceğim kız belirlenmiş ve bana ´Senin karın kambur olacak `demiş. O zaman ben bir istekte bulunmuşum Tanrı´dan. “Tanrım, kambur bir kadın bir trajedi olur, lütfen onun kamburluğunu bana ver ve onu güzel bir kadın yap demiştim” Mosesin bu sözlerinden sonra Frumtje gözlerini yerden kaldırdı, onun gözlerinin içine baktı ve elini uzatıp, Mosesin elini tuttu. Ve daha sonra da onun, sevgili eşi oldu. Bu anlattıgım bir “peri masalı” değil, ünlü Alman besteci Mendelssohn´un büyükbabasi ile büyükannesinin evlenmelerinin öyküsüdür.